kid

   Cześć! W końcu wakacje. Każdy z nas ma kolejny etap za sobą, jeszcze pamiętam jak niedawno cieszyłam się na wieść, że w końcu idę do szkoły. Mimo, że tak szybko się "starzeje" to nadal jestem tym dzieckiem. Czasami bezsilnym dzieckiem, a innym razem nie do pokonania. Dzieckiem próbującym odnaleźć to kim naprawdę jest, swoje wartości i swoje miejsce na tym świecie. Dzieckiem, które nie zna pojęcia "Nie dam rady, poddaje się, nie uda mi się". Mam wiele pytań, większość z nich bez odpowiedzi. Pytań, których nawet nie mogę wymówić bo żadne słowa ich nie wyrażą. Nie wiem czy to kim jestem to prawdziwa ja, nie wiem czy nie udaję kogoś kim być nie powinnam. Nie wiem. Wiem, że powinnam nauczyć się odróżniać kłamstwo od prawdy. Wiem, że nie ma osoby która nie popełniła żadnego błędu. Wiem, że każdy cierpi tak samo. Wiem, że najgorsza jest świadomość, że wszystko, co przeżyliśmy nigdy już nie wróci. Wiem, że najtrudniejsze obietnice to te, dane sobie samemu. Wiem, że często mieszam w swoim życiu. I wiem też, że moje uczucie są nicością, zamkniętą w szklanej kapsule pozostawionej w stanie hibernacji, która wraz z pierwszym śniegiem została przypieczętowana jedną łzą na policzku. Potrafię zrozumieć, że wszystko jest po coś. Tylko czasami nie potrafię odnaleźć tego "czegoś".